mały|Kapliczka Matki Bożej z 2013 Stary Lubliniec (do 14 lutego 1968 Lubliniec Stary) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie lubaczowskim, w gminie Cieszanów. Ma status sołectwa.
Fizjograficznie wieś leży na terenie Płaskowyżu Tarnogrodzkiego, na skraju Roztocza. Zajmuje 15,26 km² i sąsiaduje z miastem Cieszanów i wsiami: Niemstów, Nowy Lubliniec, Żuków, Ułazów oraz Zamch (gmina Obsza, woj. lubelskie).
Wieś starostwa niegrodowego lubaczowskiego na początku XVIII wiekuWiesław Bondyra, Własność ziemska w województwie bełskim w czasach saskich, Lublin 2015, s. 35.. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa przemyskiego.
Przez miejscowość przepływa Wirowa, niewielka rzeka dorzecza Wisły, dopływ Tanwi.
Historia XV-XIX wiek Osadę lokowano prawdopodobnie pod koniec XV w. na prawie ruskim. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1507 roku. W 1531 roku wieś była wzmiankowana w regestrach poborowych, jako Lubliniec, posiadającą 4¾ łanów kmiecych, wieś należała do parafii rzymskokatolickiej w Lubaczowie (Parochia in Lubaczów), a także wzmiankowano o istnieniu cerkwi (pop ab eccl.)Aleksander Jabłonowski. Źródła dziejowe. Tom XVIII, część I. Polska XVI wieku pod względem Geograficzno-Statystycznym. Tom VII, część 1. Ziemie Ruskie, Ruś Czerwona (s.