od króla Zygmunta III Wazy przywilej, ustalający wysokość pańszczyzny na dwa dni tygodniowo. Akt ten władca odnowił w 1601 r. Dzięki staraniom marszałka wielkiego koronnego i starosty lubaczowskiego Jerzego Augustyna Mniszcha, król August III Sas w 1736 r. potwierdził dekret, a w 1748 r. zmniejszył wymiar powinności lublinieckich chłopów. W XVIII w. część mieszkańców trudniła się gonciarstwem. Miejscowi gonciarze w 1713 r. oddawali na potrzeby zamku w Lubaczowie 200 kop gontów rocznie. We wsi znajdowały się także duże stawy rybne.
W ciągu XVII w. w Lublińcu Starym miały miejsce zaburzenia społeczne na tle ekonomicznym. Ich powodem były liczne nadużycia dzierżawców wsi wobec jej mieszkańców. W 1609 r. słudzy administratora starostwa lubaczowskiego Jana Bębnowskiego bili chłopów podczas pracy. Podstarości lubaczowski Winiarski zmuszał mieszkańców do odrabiania pańszczyzny ponad ustalone normy. Opornym groził śmiercią. Wyzyskiwani chłopi lublinieccy w 1627 r. spisali „Pamięć krzywd wsi Lublińca”. W 1641 r. administracja starościńska nakazywała im ponad miarę jeździć wozami po sól do Drohobycza i transportować ją stamtąd do Lublina.