W ciągu XIX i XX wieku w Lublińcu Starym funkcjonowała szkoła, karczma i folwark. Niedaleko miejscowości przebiegała granica monarchii habsburskiej z Królestwem Polskim. Dlatego znajdował się tu posterunek żandarmerii austriackiej, która ścigała przemytników.
I wojna światowa Podczas I wojny światowej część zabudowań uległa zniszczeniu. 1 listopada 1918 r. wieś została opanowana przez milicję ukraińską. Rozpoczęła się wojna polsko-ukraińska. 13 grudnia 1918 r. oddziały polskie zaatakowały Lubliniec Nowy i Lubliniec Stary. Po zaciętym boju zdobyły wsie. Podczas walk zginęło 8 ukraińskich milicjantów: Petro Szeremet, Stefan Kuszczak, Stefan Skrul, Mychajło Jarema, Petro Owerko, Petro Rawskij, Andrij Lewkowicz, Mychajło Bodnar.
Okres międzywojenny W II Rzeczypospolitej wieś w powiecie lubaczowskim województwa lwowskiego. W 1921 r. na terenie wsi znajdowały się 234 gospodarstwa. Zamieszkiwało ją wówczas 1316 osób (1240 grekokatolików, 19 wiernych wyznania rzymskokatolickiego i 57 mojżeszowego). W okresie dwudziestolecia międzywojennego Lubliniec Stary stał się jednym z głównych ośrodków kultury ukraińskiej na terenie powiatu lubaczowskiego. Sołtysem wsi był Stefan Biłyj. Dyrektorem czteroklasowej szkoły powszechnej był Rodion Durkot. Uczono w niej w języku ukraińskim.