Natomiast na zachód od drogi z Nowego Tomyśla do Bolewic i na południe od drogi leśnej znaleziono trzy fragmenty naczyń obtaczanych datowanych na X–XIII wiek.
Początkowo wieś była własnością książęcą, a później szlachecką leżącą w dobrach Trzciel i należącą do wielkopolskiej szlachty z lwowskiej linii rodu Ostrorogów herbu Nałęcz noszących odmiejscowe nazwisko Lwowskich przyjęte od nazwy miasta Lwówek. W 1508 Tomyśl leżał w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego w parafii Wytomyśl.
Pierwszy zapis dotyczący wsi pochodzi z dokumentu wystawionego w 1296 przez kancelarię księcia wielkopolskiego oraz późniejszego króla Polski, Władysława I Łokietka, który nadał na prawie dziedzicznym sędziemu ziemskiemu poznańskiemu, komesowi Gniewomirowi ze Świebodzina (koło Buku i Tomyśla, lub ze Świebodzina na Śląsku) wieś Tomyśl wraz ze wszystkimi przyległościami, m.in. lasami, barciami, karczmą oraz młynami. Dokument zawarty został w Kodeksie dyplomatycznym Wielkopolski. Gniewomir ze Świebodzina był bliskim współpracownikiem Władysława Łokietka, a wcześniej także księcia wielkopolskiego, późniejszego króla polskiego Przemysła II..