Następnie otrzymał Order Łaźni i został wysłany do Indii. W styczniu 1801 roku został generałem broni, a następnie powrócił do Anglii. Przez trzy lata był dowódcą Eastern District. W 1805 roku, mimo słabego zdrowia, został wysłany przez brytyjski rząd do regionu Morza Śródziemnego. Jako dowódca korpusu ekspedycyjnego we Włoszech miał połączyć się z armią rosyjską. Po bitwach pod Ulm i Austerlitz plany te okazały się nie do zrealizowania i musiał wycofać się na Sycylię. Ze względów zdrowotnych w 1806 roku powrócił do Anglii.
W 1807 roku został mianowany gubernatorem Brytyjskiej Ameryki Północnej, zastępując na tym stanowisko Roberta Shore’a Milnesa. 18 października tego roku dotarł do Québecu. Od początku urzędowania nowy gubernator borykał się ze zdrowotnymi problemami.
Obejmował swój urząd w krytycznym momencie dla nowej kolonii. Frankofoni, choć ich sytuacja znacznie się poprawiła, oczekiwali znacznie więcej. Brytyjscy mieszkańcy kolonii liczyli na rozwój sytuacji w przeciwnym kierunku. Nowy gubernator musiał manewrować pomiędzy obiema społecznościami, dążąc jednocześnie do asymilacji frankofonów w społeczeństwie kolonii.