Pierwszy zapis związany z miejscowością pochodzi ze źródeł kościelnych. W 1305 biskup poznański Andrzej Zaremba nadał dziekanii poznańskiej dziesięciny ze wsi Srocko Wielkie należące wówczas do Jaśka syna Wincentego. W 1381 król Polski Ludwik Węgierski zaświadczył, że przedstawiono mu dokument starosty generalnego Wielkopolski Przecława z Gułtów, który był starostą w latach 1369-1371. Z dokumentu tego wynikało, że Przybysław z Ptaszkowa oraz jego żona Tomisława zastawili należącą do niej wieś Srocko Wielkie Żydowi Muszkowi z Poznania za 80 grzywien. Z powodu występków żony Przybysława dobra te jednak zajął w imieniu króla starosta Domarat z Pierzchna, Iwna i Międzychodu. Król postanowił, że Żyd Muszko miał posiadać wieś tak długo, aż król lub starosta nie spłacą mu długu w wysokości 80 grzywien. W 1386 Tomisława wdowa po kasztelanie moderskim Przybysławie z Ptaszkowa, dziedziczka w obu wsiach Srocko, toczyła proces z Żydem Ostroszem z Poznania o listy dłużne na 12 grzywien oraz na 5 grzywien wraz z odsetkami za 7 lat. W 1388 Tomisława z drugim mężem Tarchałą ze Srocka Wielkiego toczyła proces ze Szczepanem Sirpem ze Śliwna oraz z kmieciami z Głuchowa o 14 grzywien za szkody. W 1388 Tomisława dziedziczka z obu wsi Srocko toczyła proces z Żydówką Bieniaszową.