W 1730 bp Andrzej Stanisław Załuski wydał przywilej dla włościan Jana Deptuły i Pawła Żegoty oraz innych, na mocy którego mieli prawo polowania na zwierzynę (oprócz wielkiego zwierza, to pozostało biskupim regale), krudowania lasów na łąki i grunta, ścinania drzewa na barci i budowlę domów. Mieli prawo własności gruntów i byli zwolnieni z podatków, szarwarku, dziesięciny i podwody. Płacili czynsz w wysokości 60 złp. z włóki chełmińskiej, a z boru (60 barci) rączkę miodu. Ci, którzy mieli broń, co roku oddawali na biskupi stół 3 jarząbki. Przywilej potwierdził w 1738 bp Antoni Sebastian Dembowski, w 1786 bp Krzysztof Hilary Szembek, a w 1811 rząd pruski.
W 1773 we wsi było 49 domów. W 1819 mieszało tu 58 czynszowników, 7 chałupników i karczmarz – łącznie 306 osób w 58 domach. Społeczność wiejska utrzymywała nauczyciela szkoły rządowej, choć płaciła też szkolne proboszczowi z Poręby. Z czasem wieś rozrosła się i podzieliła się na Nową i Starą Osuchową. W 1827 we wsi rządowej Osuchowo (dzielonej na Nowe i Stare) istniało 59 domów, w których mieszkało 390 osób.