W roku 1830 we wsi działały dwie szkoły, królewskie nadleśnictwo, 3 młyny wodne i 1 wiatrak, 135 warsztatów płócienniczych, farbiarnia, 4 kołodziejów i 5 kuźni.
Na przełomie XIX i XX wieku Stare Bogaczowice stały się kurortem w oparciu o występujące tu źródła mineralne, które nosiły nazwy „Dolne”, „Klasztorne”, „Anny” i „Szczawa” i piękny krajobraz Sudetów. Na zboczu koło kaplicy św. Anny planowano budowę nowoczesnego uzdrowiska z inhalatorium i łazienkami. Zostały wybudowane studnie, pijalnie oraz domy kąpielowe. Do nazwy miejscowości zaczęto dopisywać dodatek Bad (pol. Zdrój). Woda wykorzystywana była do kuracji pitnej i kąpielowej oraz do produkcji mineralnej wody stołowej. Do uzdrowiska licznie zjeżdżali kuracjusze, aby od maja do września zażywać kąpieli na choroby krtani, pęcherza moczowego i dolegliwości nerek. Rozbudowę uzdrowiska pokrzyżowała wojna i na długie lata zamarło wydobywanie wody z tutejszych źródeł. W roku 1939 wieś zamieszkiwało 1691 mieszkańców. Wieś gminna należała do okręgu bolkowsko-kamiennogórskiego księstwa świdnickiego, od roku 1818 przyporządkowana była do powiatu bolkowskiego rejencji legnickiej, a w roku 1934 Stare Bogaczowice włączone zostały do powiatu wałbrzyskiego. Po zakończeniu II wojny światowej Stare Bogaczowice pozostawały wsią rolniczą. Osiedliło się tu dużo repatriantów ze wschodu.