Miejscowość była początkowo wsią książęcą, a później szlachecką należącą do rodów szlacheckich Krakwiczów Drzewieckich, Lgińskich, Nosticów. W 1300 książę śląski i wielkopolski Henryk III głogowski sprzedał za 300 grzywien groszy praskich, na prawie dziedzicznym, Mikołajowi zwanemu Denugo wsie Stare Drzewce oraz niezidentyfikowaną przez historyków wieś Ringenwalde, które leżały wówczas w dystrykcie głogowskim, a które wcześniej posiadał rycerz księcia Regusto z Wisenburga. W 1327 książę głogowski i wielkopolski Przemko zatwierdził przywilej swego brata księcia żagańskiego i głogowskiego Henryka IV Wiernego nadany Hermanowi ze Starego Drzewca na 5 łanów należących do folwarku Temchina w Siedlnicy, a położonych w Przyczynie Górnej.
W 1405 król polski Władysław II Jagiełło zatwierdził Hinczy Krakwiczowi przywileje swoich poprzedników na wsie Stare Drzewce i Ringenwalde w powiecie wschowskim. W 1434 sąd ziemski postanowił, że w wypadku, gdyby Hanczel Krakwicz oraz Piotr Ledlow Stary nie posiadali żadnych dóbr w Wielkopolsce, wówczas Jonas i Josman, Żydzi z Poznania, winni pozwać w sprawie swych roszczeń Kaspra Krakwicza ze Starych Drzewiec.