thumb|Szarża kawalerii Armii Czerwonej (1919 r.) Początkowo jazda rozpoczynała natarcie w kłusie z odległości około 300 m, zwierając szeregi i przechodząc w cwał dopiero na dystansie 30–80 m od przeciwnika. Tak późne przechodzenie w cwał miało na celu zachowanie jak najdłuższej kontroli nad koniem i nie dopuszczenie do rozerwania szyku. Coraz szybszy rozwój broni palnej zmuszał jednak kawalerię do wykonywania tego manewru z coraz większego dystansu. I tak na początku XIX w. w cwał przechodzono już z odległości 150 m, a w drugiej połowie tego wieku dystans tez wzrósł już do 250 m. Na początku XX wieku, ze względu na znaczne nasycenie pola walki bronią maszynową dokonywanie skutecznych szarż stało się możliwe wyłącznie w przypadku zaskoczenia przeciwnika, a przejście do cwału następowało już z odległości 500-600 m.
Do szarż w historii zalicza się między innymi: szarżę husarii podczas bitwy pod Wiedniem (1683 r.) szarżę gwardii rosyjskiej podczas bitwy pod Austerlitz (1805 r.) szarżę kawalerii Murata podczas bitwy pod Pruską Iławą (1807 r.) szarżę Lekkiej Brygady podczas bitwy pod Bałakławą (1855 r.)