W myśl decyzji Międzysojuszniczej Komisji, podporządkowane jej wojska wkroczyły pomiędzy walczące strony, uniemożliwiając tym samym dalszą potyczkę.
Na cmentarzu przykościelnym pochowano zwłoki miejscowych działaczy polskich zamordowanych przez niemiecki Selbstschutz 8 maja 1921 r. w lesie pod Pogorzelcem. Śmierć wówczas ponieśli: Jan Kałuża, Józefa Chońca, bracia Jan i Ignacy Leszczykowie – peowiacy z Brzeziec, Józef Dronia z Lenartowic oraz Leon Stolorz ze Starego Koźla. Ciała pomordowanych zostały komisyjnie ekshumowane w obecności delegowanych przez komendanta włoskich wojsk okupacyjnych, majora Malvano oficerów (Anglika, Włocha i Francuza). Oględzin lekarskich dokonał dr Ignacy Nowak. Odkopane zwłoki były bardzo poważnie zmasakrowane. Na przykład w ciele Jana Kałuży naliczono 24 rany zadane ostrym narzędziem, prawa ręka była ucięta. Z przeprowadzonej obdukcji sporządzono dokumentację fotograficzną i protokoły w języku polskim, francuskim i niemieckim, które następnie rozdzielono pomiędzy członków komisji.
W czasie II wojny światowej Stare Koźle doznało znacznych zniszczeń na skutek amerykańskich nalotów na fabrykę benzyny syntetycznej w Blachowni Śląskiej. W latach 40. XX w. istniała w miejscowości poczta oraz urząd stanu cywilnego.