Pod koniec XIX wieku obie wsie Stróże leżały w odległości 3,7 km od Sanoka, nad potokami uchodzącymi do rzeki San w tym mieście. Leżały na wschodnim stoku pasma górskiego, zarośniętego lasem bukowym. Stróże Małe były wówczas położone na wzniesieniu o wysokości 351 m n.p.m.. Około 1890 we wsi było 47 domów i 280 mieszkańców (z czego 274 wyznania rzymskokatolickiego i 6 wyznania izraelickiego).
W 1913 w Sanoku została ustanowiona ulica Stróżecka (późniejsza ul. Stanisława Konarskiego).
W II Rzeczypospolitej wieś w powiecie sanockim województwa lwowskiego. Do 1939 wieś zamieszkiwali Polacy i Rusini, określający siebie jako Rusnaki. Było wówczas około 67 numerów domów. Ludność wynosiła wtedy 415 osób, prawie wyłącznie wyznania greckokatolickiego, zaś 7 mieszkańców było wyznania rzymskokatolickiego. Posługiwali się oni językiem polskim oraz ruskim z domieszką polskiego. Ludność zajmowała się uprawą roli o charakterze małorolnym. We wsi powszechne było pozdrowienie Sława Izusu Chrystu. W latach 1945–1946 nacjonaliści ukraińscy z OUN-UPA zamordowali tutaj i we wsi Stróże Wielkie 6 Polaków oraz spalili gospodarstwa pozostałe po rodzinach przesiedlonych do ZSRR.