W przypadku Strzelęcina było to tradycyjne prawo polskie, funkcjonujące od czasów przedkrzyżackich. Według rejestru podatkowego okręgu lęborskiego z początku XV w. właściciele Strzelęcina (Trselenczin) byli zobowiązani do płacenia aż trzech różnych podatków określanych jako: swin (świnia), ku lub kuo (niem. Kuh – krowa) oraz prowod (tj. przewód)Księga komturstwa gdańskiego, wyd. K. Ciesielska, I. Janosz-Biskupowa, Warszawa-Poznań-Toruń 1985, s. 209.. Posługa zwana „przewodem”, znana w całej średniowiecznej Polsce, polegała na zobowiązaniu do przewożenia przedmiotów należących do władcy lub jego urzędników. Podobnie jak danina „świni i krowy” była ona przypisana do całej wsi, a nie do poszczególnych mieszkających w niej rycerzy. W ciągu XIV w. wszystkie trzy powinności zostały zastąpione przez Krzyżaków ekwiwalentem pieniężnym, wynoszącym odpowiednio: 16 skojców za świnię, 6 skojców za krowę i 4 skojce za "przewód". W sumie zatem właściciele Strzelęcina musieli na początku XV w. wpłacać rokrocznie do kasy urzędnika krzyżackiego w Lęborku 26 skojców ówczesnej monety (1 skojec = 30 fenigów)M. Targowski, Na prawie polskim i niemieckim. Kształtowanie się ziemskiej własności szlacheckiej na Pomorzu Gdańskim w XIII-XVI wieku, Warszawa 2014, s. 101-109..