W 1939 roku zbudowano drewnianą makietę maszyny, a po jej akceptacji przez Kaigun Kōkū Honbu rozpoczęto budowę prototypu oznaczonego J1N1, który ukończono dopiero w połowie 1941 roku. Napęd samolotu stanowiły dwa silniki gwiazdowe Sakae z których prawy, oznaczony jako Nakajima NK1F Sakae 21 obracał się w prawo, a lewy Nakajima NK1G Sakae 22 w lewo. Uzbrojenie składało się z wmontowanych w przednią część kadłuba działka Typ 99 Model 1 kalibru 20 mm i dwóch karabinów maszynowych Typ 97 kalibru 7,7 mm. Ponadto samolot był wyposażony w dwa składające się z dwóch karabinów zdalnie sterowane stanowiska ogniowe zamontowane w kadłubie.
Pierwszy prototyp oblatano 2 maja 1941 roku. Na podstawie doświadczeń z testów tego i dwóch następnych prototypów postanowiono usunąć zawodne wieże strzeleckie zastępując je zwykłymi karabinami maszynowymi oraz dodać klapy Fowlera, zwiększające zwrotność maszyny. Chociaż samolot J1N1 nie spełniał wszystkich wymagań złożonych przez Kaigun Kōkū Honbu, został zaakceptowany i zamówiono sześć kolejnych maszyn tego typu do testów w warunkach bojowych.