Przez wiele lat zoolodzy badali, czy poszczególne skupiska Meriones unguiculatus stanowią wspólny gatunek. W 1971 Elizabeth Gulotta dzieliła suwaki na cztery podgatunki i wskazywała na konkretne stanowiska geograficzne:
M. unguiculatus unguiculatus (syn. Chihfengensis) — za wynikami badań Ellermana i Morisson-Scotta (1951) — wszystkie znane miejsca występowania — poza Mandżurią, M.unguiculatus Kurauchii Mori, 1930 — (na podstawie tych samych badań) w obrębie Mandżurii, M.u. selenginus Heptner, 1949 — za opracowaniem Bobrinskiego, Kuzniecowa i Kuziakina z 1965 — lokalizacje na terenie rosyjskiego Zabajkala, M.u. Kozlovi Satunin, 1902 — w dolnej części biegu rzeki Kobdo w Mongolii.
Obecnie jednak taksonomia zalicza suwaki mongolskie do jednego wspólnego gatunku, więc M. unguiculatus ma siedliska we wszystkich wymienionych wyżej regionach.