Reprezentował USA na Mistrzostwach Świata w Toronto i IO w Atlancie, zdobywając na obu imprezach złote medale. O’Neal przeszedł do Los Angeles Lakers, w barwach których święcił swe największe triumfy. Zdobył trzy tytuły mistrza NBA (2000, 2001, 2002), za każdym razem zostając najlepszym zawodnikiem finałów. W 2000 został wybrany najlepszym zawodnikiem ligi.
Pod wpływem jego ogromnej dominacji w strefie podkoszowej wynikającej z potężnej sylwetki (216 cm wzrostu oraz wagi wahającej się pomiędzy 135 kg na początku kariery a 146 na jej końcu) i nieprzeciętnej siły zmieniono w 2001 przepisy – dozwolono obronę strefową. Również z powodu jego warunków fizycznych musiano wzmocnić konstrukcję koszy w całej lidze po tym, jak kilkakrotnie, wykonując wsady, spowodował ich zniszczenie w sezonie 1992-93.
W sezonie 1999/2000 zajął drugie miejsce w głosowaniu na obrońcę roku NBA.
Mimo świetnej współpracy O’Neala z Kobem Bryantem i zdobytych tytułów, w 2004. odszedł, skłócony z młodszym kolegą, do Miami Heat. I w tym klubie zdobył mistrzostwo NBA (2006). W sezonie 2004/2005 zajął drugie miejsce w głosowaniu na MVP fazy zasadniczej.