Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością książęcą, rycerską należącą do lokalnej szlachty polskiej z rodu Zarębów, a później kościelną, własnością biskupstwa poznańskiego. Od 1320 tereny, na których powstała miejscowość leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W XIV wieku miejscowość leżała w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego. Od 1288 znajdowała się w parafii Lusowo, 1383 była siedzibą własnej parafii. W 1510 znajdowała się w dekanacie Oborniki.
W 1257 książę wielkopolski Bolesław Pobożny obdarzył immunitetem wsie Tarnowo Podgórne (wówczas Tarnowo), Łęgowo, Zrazim, Czeszewo i Brzostkowo komesa Janka syna Olbrachta z rodu Zarembów. Bolesław Poboży przebywał wówczas w okolicy m.in. trzymał do chrztu syna Janka Zaremby Sędziwoja z Jarocina. W 1293 książę wielkopolski Przemysł II potwierdził, że Filip archidiakon gnieźnieński, Sędziwój podkomorzy kaliski, Mikołaj wojewoda tczewski i Michał podczaszy kaliski, synowie Janka, nadali biskupstwu poznańskiemu dwie wsie Tarnowo, z których jedna należała do ich ojca Janka, a druga do ich stryja Arkembolda Zaremby.