Dokument wyłuszcza daniny i ciężary mieszkańców Templewa wobec zamku w Międzyrzeczu.
Kolejny dokument z 1293 wystawiony przez księcia wielkopolskiego Przemysła II potwierdził nadanie tej włości na rzecz klasztoru zemskiego w Bledzewie i nazywa wieś cruciferorum, czyli wsią krzyżacką lub krzyżową – od wizerunku czerwonego, zakonnego krzyża templariuszy.
Po kasacie zakonu w 1307 roku majętności templariuszy w Wielkopolsce przejęli joannici. Wieś stanowiła od tego momentu własność komandorii tego zakonu w Łagowie. W 1303 dokument wystawiony przez biskupa poznańskiego Andrzeja Zarembę ogłosił, że zwalnia on od płacenia dziesięciny na lat 16 wszystkich, którzy będą osadzać na prawie niemieckim.
Miejscowość zanotowały spisane w języku łacińskim historyczne dokumenty podatkowe. W 1412 miejscowość odnotowana została jako siedziba własnej parafii. W 1508 miejscowość należała do powiatu poznańskiego Korony Królestwa Polskiego, a w 1510 należała do dekanatu Międzyrzecz. W 1497 król polski Jan Olbracht nadał Janowi Polakowi z Karnkowa staroście głogowskiemu prawo do dóbr komandora joannitów z Łagowa leżącego koło Świebodzina, na Dolnym Śląsku we wsiach Templewo, Zarzyń, Wielowieś i Boryszyn, ponieważ komandor nie dopełnił obowiązku uczestnictwa w pospolitym ruszeniu.