Położenie zespołu było związane z naturalnym korytarzem komunikacyjnym prowadzącym z Mazowsza ku ziemiom pruskim i jaćwieskim. Obszar pomiędzy Pisą, Narwią i Biebrzą stanowił jednocześnie strefę osadniczego i kulturowego kontaktu ludności słowiańskiej z ludnością bałtyjską.
Starsza interpretacja zakładała, że Truszki-Zalesie były jednym z najdalej na północ wysuniętych grodów słowiańskich i pełniły funkcję warowni chroniącej północne Mazowsze przed Prusami. Późniejsze badania wykazały jednak, że taki obraz jest zbyt uproszczony. Rozwinięte zaplecze produkcyjne, kontakty handlowe oraz elementy kultury materialnej wykazujące zarówno cechy słowiańskie, jak i bałtyjskie wskazują, że gród funkcjonował w rozbudowanej strefie przygranicznych kontaktów mazowiecko-pruskich.
Stanowisko jest w badaniach nad wczesnym średniowieczem traktowane jako jeden z istotnych ośrodków osadniczych północnego Mazowsza.
Gospodarka i handel Wyniki wykopalisk wskazują, że Truszki-Zalesie były nie tylko ośrodkiem obronnym, lecz również znaczącym centrum gospodarczym. Na osadach przygrodowych funkcjonowały warsztaty związane m.in. z obróbką żelaza, kości i rogu.