W początku XV wieku Trzcielińscy sprzedali wieś duchownym poznańskim i stała się ona wsią kościelną. W 1410 Wincenty Trzcieliński wraz z bratankiem Mikołajem sprzedali kanonikowi poznańskiemu Janowi z Niepartu jedną grzywnę czynszu ze swej dziedziny Trzcielin Kapitulny. W 1412 Wincenty toczył proces ze Stanisławem Słapem. Sąd orzekł, że większą część Konarzewa miał posiadać ten z nich, który ma przysądzoną większą sumę na tej wsi. Słap miał wymierzyć Wincentemu w Konarzewie dział wartości 44 grzywien. W 1412 Wincenty Trzcieliński wraz z bratankiem Mikołajem byli winni uwolnić od roszczeń osób trzecich dziedzinę Trzcielin, którą to Wincenty sprzedał kanonikowi poznańskiemu Janowi z Niepartu, w granicach, jakie Wincenty objechał, z zapustem przy Dupiewie i połowie stawu, który podzielony był pomiędzy obie wsie Trzcielin. Wincenty i Mikołaj mieli także wydać Janowi dokumenty dotyczące opraw swoich żon i dokonać wobec starosty „powzdania” tych dóbr wraz z prawem patronatu kościoła w Konarzewie. Sąd orzekł, ze wolno im było mieszkać w Trzcielinie tylko do Wielkiego Postu. W 1414 starosta generalny Wielkopolski potwierdził dokonanie przez tegoż Wincentego wraz z żoną Anną i bratankiem Mikołajem zamiany z Janem z Niepartu kanonikiem katedry poznańskij.