W 1848 r. Wojciech Biernacki oraz jego synowie: Adolf, Kwiryn i Bernard zostali uznani za zbiegów z Królestwa Polskiego, poszukiwanych pod groźbą utraty majątku. Adolf Biernacki był poszukiwany jeszcze w 1851 r.
W 1852 r. Adolf Biernacki, został pozbawiony wsi i folwarku z powodu zaciągniętego długu u Michała Morgensterna z Kalisza, na wniosek jego spadkobierców. Wywłaszczenie przeprowadził patron trybunału, Jan Nepomucen Ciński, przy pomocy komornika trybunalskiego, Józefa Rojka. Dobra ziemskie Tymieniec składały się wówczas z: dworu z sadem, lamusa, domu folwarcznego, stajni, wozowni, czworaków, trzech stodół, obory, szopy, spichlerza, owczarni, chlewu i ocembrowanej studni. Wszystkie wymienione zabudowania były drewniane. Wieś folwarczna liczyła: cztery chaty drewniane, trzy chaty i karczmę z „pecy”, dwie obory, pięć stodół drewnianych, dwie stodoły kryte słomą. Obszar majątku zajmował 756 mórg tj. ok. 423,36 ha w tym: 500 mórg ziemi uprawnej (ok. 280 ha), 80 mórg łąk (ok. 44,8 ha), 13 mórg lasu (ok. 7,28 ha), 96 mórg pastwisk (ok. 53,76 ha), drogi i miedze, obszar zabudowań dworskich, stawy z sadzawką, 46 mórg gruntów włościańskich (25,76ha), 10 mórg ogrodów włościańskich (5,6 ha), łąki włościańskie oraz teren pod zabudową włościańską. Dochód ze folwarku wynosił 1200 rubli srebrem rocznie.