Należał do związanej z UJ grupy literackiej Helion, w 1926 przekształconej w Litart. W latach 1926–1927 był z ramienia Litartu wydawcą i redaktorem jego organu prasowego, krakowskiego miesięcznika „Gazeta Literacka”. Po zakończeniu działalności w 1927 pismo zostało przez Brauna wznowione w 1931 pod patronatem krakowskiego oddziału Związku Zawodowego Literatów Polskich. Pod koniec 1927 Braun wydawał również krótko „Dziennik Pracy”, organ piłsudczykowski w Zagłębiu Dąbrowskim.

Od 1928 pozostawał pod wpływem „filozofii absolutnej” (racjonalizmu kreacjonistycznego) Józefa Marii Hoëné-Wrońskiego, określając się „wrońskistą”. W latach 1932–1939 wydawał w Warszawie dwutygodnik (od 1937 miesięcznik) „Zet”, którego nazwa odwoływała się do zasady „Z” przyjętej w myśli Hoëné-Wrońskiego na oznaczenie Piękna Absolutnego jako „zbiegu celowego” Dobra Absolutnego i Prawdy Absolutnej (zasad „X” i „Y”). W 1934 „Zet” wchłonął krakowską „Gazetę Literacką”. W jednym z ostatnich numerów „Zetu” Braun opublikował manifest polityczny pt.