Tym samym w roku 885 ziemie dawnego imperium znalazły się ponownie w rękach tylko jednego władcy, ale szybko doszły do głosu ruchy separatystyczne i już w 887 r. królem wschodnich Franków został ogłoszony Arnulf z Karyntii, syn Karlomana Bawarskiego, który w 896 r. został ostatnim cesarzem z dynastii Karolingów. W Italii, stanowiącej już wówczas konglomerat kilku ośrodków władzy, niezależnymi władcami ogłosili się miejscowi możnowładcy. Nieco dłużej utrzymali się Karolingowie w królestwach zachodniofrankijskim (do 911 r.) i wschodniofrankijskim (987 r.).
Jednak podział nakreślony w traktacie z Verdun i późniejszy, ostateczny podział monarchii karolińskiej, miał ogromne znaczenie dla losów Europy. Na gruzach imperium Karolingów wyrosły bowiem państwa, których mieszkańcy zaczęli dostrzegać i akcentować swoją odrębność od sąsiadów, co z czasem doprowadziło do wykształcenia się wielu współczesnych europejskich narodów.
Przypisy
Linki zewnętrzne Michał Kozłowski, Traktat w Verdun 843, czyli podział władztwa Karola Wielkiego.
Kategoria:Historia Europy Kategoria:Historia Niemiec w średniowieczu Kategoria:Państwo Franków Kategoria:Akty prawa międzynarodowego Kategoria:IX wiek Kategoria:Verdun (Moza)