Historia Osiem tysięcy lat p.n.e. przez teren ziemi chełmińskiej, do której należy też Wabcz, wędrowały ludy koczownicze. Pierwsze osady na tym terenie powstały około 4600–1800 lat p.n.e. W okolicy Wabcza natrafiono na gładkie siekierki z krzemienia pasiastego. Przełom neolitu i brązu przyniósł załamanie osadnictwa. Dopiero około 1300–1000 r. p.n.e. nastąpiło jego ożywienie. Pomiędzy Wabczem a Łyńcem odnaleziono urny gliniane ze szczątkami zmarłych.
W czasie Imperium Rzymskiego przebiegał blisko Wabcza szlak bursztynowy. Z tego okresu znaleziono w Wabczu monety rzymskie: srebrny denar cesarza Wezpazjana oraz denar jego syna Tytusa. Około 1 km na zachód od Wabcza, na brzegu lasu znajduje się grodzisko zwane Poganką, zamieszkałe w X i XI wieku. Grodzisko jest zbliżone do regularnego owala o powierzchni 5700 m². Grodzisko najprawdopodobniej wchodziło w skład monarchii piastowskiej.
Na przestrzeni dziejów miejscowość występuje pod nazwami: Wabcz, Wabsko, Wapcz, Wabsk, Wapchk, Vapscum, Wopitz, Wopicz, Wapicz, Wipzk, Wapzk, Wobcz. W 1222 r. miejscowość jest po raz pierwszy wzmiankowana przez Konrada Mazowieckiego jako Wabsko.