Sama wieś po raz pierwszy wspomniana została w dokumencie wystawionym przez komtura elbląskiego Heinricha von Isenberg w dniu 25 sierpnia 1320 – niejaki Eghard zakupił od niejakiego Heinricha karczmę in villa WeklizeCDW, 1, nr 199, s. 343'. Dzięki temu dokumentowi wiemy o istnieniu w Weklicach karczmy. Inny karczmarz Hans von Wekelitcz wspomniany został w dokumencie z roku 1384CDW, 3, nr 168, s. 129, M. Natuniewicz-Sekuła, J. Okulicz-Kozaryn, op.cit., s. 9 – 10.. Powyżej wymienione dokumenty ukazują XIII i XIV-wieczne Weklice jako ośrodek lokalnej administracji krzyżackiej z dworem pruskiego komornika i karczmą położony w pobliżu potężnego założenia obronnego. W pewnym sensie była to kontynuacja ważnej roli tego miejsca z czasów funkcjonowania cmentarzyska i osady ludności kultury wielbarskiej o wysokim statusie społecznym.
Czasy nowożytne Po zakończeniu wojny trzynastoletniej (1466) Weklice zostały przyłączone do Prus Królewskich aż do pierwszego rozbioru w 1772, kiedy zostały włączone do nowo powstałej prowincji Prusy Zachodnie. Wieś okręgu sędziego ziemskiego Elbląga w XVII i XVIII wiekuAndrzej Piątkowski, Posiadłości ziemskie miasta Elbląga w XVII-XVIII wieku, 1972, s. 146..