Inna legenda opowiada o wielkim gradobiciu, które pewnego roku nawiedziło wieś. Opady spowodowały ogromne zniszczenia, poczynając od dobytku, a na zabudowie kończąc. Na pamiątkę tego wydarzenia trzeci dzień po Wielkanocy jest przez miejscowych nazywany "hradowaja sierada".
W XIX w. Lubmajerowizna przeszła na własność rodziny Pieńkowskich – do 1891 r. należała do żony Mikołaja Pieńkowskiego Wandy, a po jej śmierci, od 1892 r. władali majątkiem Mikołaj Pieńkowski oraz jego synowie: Piotr, Stefan, Konstanty, Roman, Wiktor i Jan. W 1893 r. rozsprzedali oni grunty majątku, a siedzibę dworską wydzierżawili Żydom bielskim jako teren sadowniczy. Dzierżawcy założyli tu cegielnię, która funkcjonowała do 1913 r., a została zniszczona w czasie działań wojennych, podobnie jak i zabudowania dworskie.
Około 1938 r. teren siedliska dworskiego został rozparcelowany pomiędzy rolników ze wsi Widowo, którzy rozebrali zrujnowane zabudowania i wycięli sąsiadującą z założeniem dąbrowę, a także pewnie i większość drzew ozdobnych ogrodu.
Po II wojnie światowej Widowo przeszło pod bielską parafię prawosławną Narodzenia Najświętszej Maryi Panny. W 1999 r. na cmentarzu w Widowie została wzniesiona cerkiew, która na początku pełniła funkcję cerkwi cmentarnej parafii Narodzenia NMP w Bielsku Podlaskim.