Z dokumentów ogłoszonych w publikacjach historycznych przedwojennych wynika, że w roku 1613 cesarz oddał już tę wioskę księciu Karolowi Liechtensteinowi. Po wojnach śląskich znalazła się w granicach Prus i powiatu głubczyckiego. W roku 1742 Wiechowice przeszły na własność księcia Lielmowskiego.
Od końca XVIII w. wieś posiadała pieczęć gminną, na której wizerunku przedstawiono chłopa z pługiem zwrócony w prawo.
W roku 1791 gmina kupiła cały folwark za 30 000 guldenów, ale książę zastrzegł sobie czynsz od pola i młyna, a także prawo do polowania i rybołówstwa. W roku 1804 prawa te przeszły na laudota głubczyckiego Gellkworna i wygasły po śmierci jego syna w roku 1872.
Była zamieszkała przez tzw. Morawców, z czasem coraz większy odsetek mieszkańców był niemieckojęzyczny. W 1910 50% mieszkańców posługiwało się czeskimi gwarami laskimi. W granicach Polski od końca II wojny światowej. Po drugiej wojnie światowej Morawców uznano za ludność polską i pozwolono im pozostać. Po 1956 nastąpiła fala emigracji do Niemiec. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do ówczesnego województwa opolskiego.