Przybyszom, zwanym tu „Olendrami”, pozwalano zasiedlać podmokłe połacie łąk, wzdłuż nieregulowanych cieków wodnych. Duża fala migracji nastąpiła m.in. do podtoruńskiej Małej Nieszawki, gdzie na podmokłych terenach zostawili liczne ślady swej pracy. Cały teren zalewowy został przez przybyszów zmeliorowany i pocięty dziesiątkami kanałów, spełniających swoją rolę od 300 lat. Dziś służy współczesnym osiedlom. Spotkać też można drewniane domy pomennonickie, drewniany zbór mennonicki z 1890 roku oraz cmentarz mennonitów z przełomu XVIII/XIX wieku.
W 2011 roku na terenie Wielkiej Nieszawki, nad Kanałem Nieszawskim, rozpoczęto organizację Olenderskiego Parku Etnograficznegohttp://olederskiparketnograficzny.blogspot.com/ Olęderski Park Etnograficzny – oddziału Muzeum Etnograficznego im. Marii Znamierowskiej-Prufferowej, do którego przeniesiono zagrody pomennonickie z okolic Torunia. Jego otwarcie nastąpiło 12 maja 2018 r. Zabytki drewniane chaty cmentarz pomennonicki ruiny zamku krzyżackiego z XIII wieku pozostałością emigracji z zachodniej Europy do Polski jest używane do dziś w nazewnictwo, np. niziny olęderskie – zalewowe pola nadwiślańskie, zagospodarowane kiedyś przez osadników z Fryzji.
Urodzeni w Wielkiej Nieszawce
Józef Wieczerzak – polski etnograf, muzealnik, w latach 1962-1973 dyrektor Muzeum Budownictwa Ludowego w Olsztynku.
Przypisy
Kategoria:Wielka Nieszawka Kategoria:Wsie w powiecie toruńskim