Czas życia fluorescencji Średni czas życia fluorescencji definiowany jest jako stała czasowa zaniku fluorescencji po ustaniu promieniowania źródła (promieniowania wzbudzającego). W uproszczonym przypadku zakłada się, że zanik promieniowania można opisać funkcją wykładniczą. Jednak nie zawsze mamy do czynienia z monoekspotencjalną funkcją zaniku. Jeżeli w próbce współistnieje kilka form danego związku o różnych właściwościach absorpcyjnych i emisyjnych lub możliwe jest zachodzenie reakcji w stanie wzbudzonym czy bezpromieniste przeniesienie energii, zanik może być wielowykładniczy albo niewykładniczy. mały|Czerwień Nilu w świetle dziennym (górny rząd) i UV (366 nm, dolny rząd) w różnych rozpuszczalnikach. Od lewej do prawej: 1. woda, 2. metanol, 3. etanol, 4. acetonitryl, 5. dimetyloformamid, 6. aceton, 7. octan etylu, 8. dichlorometan, 9. n-heksan, 10. tert-butylometyl eter, 11. cykloheksan, 12. toluen
Polarność otoczenia a fluorescencja Położenie maksimum emisji wielu fluoroforów zależy od polarności otaczającego środowiska, co ilościowo ujmuje zależność Lipperta: