Miejscowość była początkowo własnością książęcą, później kościelną należącą do zakonu joannitów, a następnie szlachecką należącą do polskiej szlachty Ostrorogów herbu Nałęcz, a później także Dziewierzewskich, Potulickich, Mylińskich oraz Włościejewskich. W 1394 wieś leżała w powiecie woronieckim, a w 1508 w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego w parafii Biezdrowo.
Pierwszy zachowany zapis związany ze wsią pochodzi z dokumentu wystawionego w kancelarii księcia wielkopolskiego Władysława Odonica w 1238, który interpolowany został po 1250. Książę Władysław potwierdził w nim joannitom poznańskim nadania swego dziada Mieszka III Starego oraz stryja Władysława III Laskonogiego obejmujące m.in. wsie Objezierze, Wierzchocin, Drożyn wraz z targiem oraz karczmą, Wielkie, Kurzęcin, Wygonowo, Miłostowo, Andrzejowo, Pogorzelicę z przewozem, nadając tym posiadłościom immunitet ekonomiczny i sądowy oraz zwolnił wieś położoną koło szpitala Święty Jan od ceł, monety oraz od targowego.