Początkowo wieś była własnością szlachecką należącą do wielkopolskiej szlachty z rodu Wierzejskich), którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko, a później także do Ciesielskich, Grzebienickich, Trzcieńskich, Turkowskich, Wargowskich, Przetockich, Niegolewskich, Wielżyńskich. W 1444 miejscowość leżała w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. Do 1431na leżała do parafii Ceradz Stary obecnie nazwa wsi to Ceradz Kościelny, a po tej dacie do parafii Mieściska i po 1508, 1510 ponownie do parafii Ceradz Stary.
Pierwsze zachowane informacje o miejscowości pochodzą zapisów sądowych. W latach 1387-1429 jako właściciel we wsi odnotowany został Prędota Wierzejski z Wierzeji, którego nazwisko zapisywano także w formach Wierzejewski, Wierzeski, Wierzewski. Był bratem Włodki oraz ojcem Mikołaja, Mirosława i Judki. W 1387 toczył spór sądowy z Maciejem kmieciem z Niepruszewa o bydło wartości 6 grzywien, za które ręczył Maciejowi. W latach 1391-1428 Prędota wspominany był jako świadek. W 1395 sąd zawyrokował, że Prędota Wierzejski może pozwać dziedziców z Grodziszczka. W 1396 pozwał Formoszkę z Grodziszczka wraz z jej dziećmi, a pozwana uznała roszczenie, ale podniosła, że nie ma z czego zapłacić długu i odesłała Prędotę do Mścigniewa z żoną jako zastawników Grodziszczka.