W 1916 francuski dermatolog André Bocage rozpoczął rozważania nad możliwością zastosowania ruchomej lampy oraz ruchomej kasety z kliszą według ściśle określonych wzorców geometrycznych. Opatentował to w 1921. Pomysł ten pozostawał w sferze teorii i hipotez. W 1930 włoski badacz Alessandro Vallebona skonstruował prototyp aparatu, który pozwalał na wydobywanie poszczególnych warstw w obrazowaniu radiologicznym dzięki krążącym w przeciwnych kierunkach wokół ciała człowieka lampie i kliszy. W 1934 niemiecki konstruktor i producent Gustav Grossmann opatentował aparat, który wszedł do seryjnej produkcji. Producent firma Sanitas Berlin GmbH przyjęła zaproponowaną przez Grossmanna nazwę tomograf. Pierwszy tomograf komputerowy, tzw. , został zbudowany w 1967 przez Godfreya Hounsfielda, z brytyjskiej firmy EMI Ltd. Zastosowane zostały dostępne wówczas komputery do skomplikowanych obliczeń. Był to moment przejścia z tomografii rentgenowskiej do tomografii komputerowej. Podstawy matematyczne tego wynalazku są zasługą austriackiego matematyka Johanna Radona. W 1917 udowodnił on, że obraz dwu- i trójwymiarowego obiektu można odtworzyć w sposób zupełny z nieskończonej liczby rzutów tego przedmiotu. W 1956 Ronald Bracewell użył tej metody do stworzenia map słonecznych.