W 1622 roku Raduł uzyskał przywilej od Tomasza Zamoyskiego na leśnictwo w Wiszenkach, które „nadano mu wraz z karczmą, gruntami ornymi, łąkami, wolnym warzeniem piwa i kurzeniem gorzałki oraz wolnym mlewem w młynie zabytowskim na potrzeby domowe i karczemne. Przydano do tego półłanek roli z budynkiem wybudowanym przez poprzedniego karczmarza i z ćwiercią roli do tego półłanka przyległą”. W 1679 roku notowano w Wiszenkach dwór, karczmę i winnicę. W 1777 roku obok budynków dworskich wybudowano nową karczmę i winnicę. Wówczas były we wsi 4 sady. Po pierwszym rozbiorze Polski, kiedy wieś weszła w skład Austrii, w latach 1782-84 stacjonowali tu żołnierze austriaccy i wymuszając na mieszkańcach dostarczanie żywności doprowadzili ich do ruiny gospodarczej. Inwentarz z 1807 roku wymienia w Wiszenkach budynki dworskie, karczmę i zniszczoną gorzelnię z wołownią. Spis z 1827 roku notował wieś w powiecie zamojskim i parafii Zamość. Liczyła wówczas 25 domów i 154 mieszkańców. Pod koniec XIX wieku było tu 5 domów dworskich i 11 włościańskich oraz 154 mieszkańców, w tym 134 prawosławnych. Włościanie posiadali wówczas 216 mórg, a do folwarku należało 413 mórg. W miejscowości istniało rozwinięte sadownictwo, głównie uprawa wiśni. W 1904 roku istniała we wsi szkoła przycerkiewna.