biopsja wiertarkowa – stosowana najczęściej w diagnostyce kości i polega na pobraniu specjalnym wiertłem (trepanem) wałeczka zmienionej tkanki biopsja rysowa i wyskrobiny – polega na zdrapaniu specjalną łyżeczką pasemka tkankowego w narządzie jamistym (szeroko stosowana w ginekologii do oceny stanu czynnościowego i zmian chorobowych w błonie śluzowej macicy).
Terminem „oligobiopsja” (z gr. ὀλίγος/oligos – skąpy, mały, drobny) określa się rodzaj biopsji wycinkowej i odnosi się ono do niewielkiej ilości pobieranej tkanki, na ogół przy użyciu specjalnego narzędzia (kleszczyków biopsyjnych lub odpowiedniej końcówki endoskopu).
Pierwszy z wymienionych rodzajów materiałów biopsyjnych jest oceniany metodami cytopatologicznymi, pozostałe są materiałem dla badania histopatologicznego. Biopsja wykorzystywana jest najczęściej podczas diagnostyki nowotworów, a także szeregu innych schorzeń.
Historia Nazwę biopsia wprowadził w 1879 francuski dermatolog Ernest H. Besnier (1831–1909). Termin ten jest w pewnym sensie przeciwstawny pojęciu autopsja, współcześnie rozumiany jako sekcja zwłok i badanie tkanek martwego organizmu.