Zakon wykupywał lepszą ziemię z rąk właścicieli prywatnych po to, żeby zakładać na niej wsie kolonistów osadzonych na prawie niemieckim, które przynosiły mu stały wysoki dochód w postaci czynszów pieniężnych. W przypadku Wocław do nowej lokacji wsi na prawie niemieckim doszło za czasów wielkiego mistrza krzyżackiego Lutra z Brunszwiku, sprawującego swój urząd w latach 1331-1335. Niestety, dokument przywileju lokacyjnego nie zachował się w oryginale, a jedynie w kopii sporządzonej w 1384 r. na polecenie wielkiego mistrza Konrada Zöllnera von Rotenstein (urzędującego w latach 1382-1390). Z dokumentu lokacyjnego wiadomo, że wieś Wocławy miała liczyć 60 włók i 7½ morgi gruntówJedna włóka chełmińska (niem. Hube), zwana w Polsce łanem, dzieliła się na 30 mórg i obejmowała w państwie krzyżackim ok. 16,8 ha, zob. W. Odyniec, Chełmiński system miar i chełmińska stopa mennicza w rozwoju historycznym, [w:] Księga pamiątkowa 750-lecia prawa chełmińskiego, t. 1, red. Z. Zdrójkowski, Toruń 1990, s. 398., które powinny zostać zasiedlone według prawa chełmińskiegoPrawo chełmińskie było formą prawa niemieckiego ustanowioną przez Krzyżaków po raz pierwszy w 1233 r. przy jednoczesnej lokacji dwóch miast w Ziemi Chełmińskiej – Chełmna i Torunia, powszechnie stosowaną przez zakon przy kolonizacji Prus i Pomorza Gdańskiego w ciągu XIII-XIV w.