Najstarsze wzmianki dotyczące Woli Gułowskiej pochodzą z lat 1508 i 1545. Wieś szlachecka położona była w drugiej połowie XVI wieku w ziemi stężyckiejCorona Regni Poloniae. Mapa w skali 1:250 000, Instytut Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk i Pracownia Geoinformacji Historycznej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. W 1633 r. Ludwik Krasiński, dziedzic tutejszych dóbr, ufundował klasztor karmelitów oraz nowy kościół w miejsce starej, drewnianej kaplicy. thumb|240px|left|Plan bitwy pod Kockiem
thumb|240px|Budynek Muzeum Czynu Bojowego Kleeberczyków 24 września 1939 w Woli Gułowskiej doszło do boju polskich żołnierzy z II Dywizjonu 1 Pułku Artylerii Ciężkiej oraz niemieckich spadochroniarzy z II batalionu 1 Pułku Spadochronowego 7 Dywizji Lotniczej. W wyniku starcia w Woli Gułowskiej Niemcy stracili 21 żołnierzy (8 zabitych i 13 rannych). Straty polskie są trudne do oszacowania i prawdopodobnie wyniosły 17 zabitych, 35 rannych i ok. 200 wziętych do niewoli. W boju poległo dwóch dowódców baterii, a dowódca dywizjonu kapitan Zbigniew Bolesław Mokrzycki w wyniku odniesionych ran zmarł po 6 dniach.
Od 3 do 5 października 1939 w rejonie Woli Gułowskiej i Helenowa żołnierze SGO Polesie toczyli zacięte walki stanowiące ostatni etap bitwy pod Kockiem.