thumb|left|Pozostałości dworu w Woli Łużańskiej, dawnej siedziby Potockich Wola Łużańska i Łużna były własnością szlachecką. Na początku znajdowały się w rękach rodu Bobowskich herbu Gryf oraz Myszków Łużeńskich również herbu Gryf. W XV w. przechodzą w ręce rodu Gładyszów, a następnie Branickich. W 1599 r. Samuel Branicki sprzedaje Łużnę wraz z Wolą Łużańską podstaroście bieckiemu Janowi Potockiemu herbu Szreniawa. Ród Potockich wywodzi się z Potoka w powiecie lelowskim. Jan Potocki był kalwinem. Mieszkał na stałe w Łużnej, tam wychowywał swego syna Adama. Adam ożenił się w roku 1620 z Zofią Przypkowską i dostał od ojca we władanie Wolę Łużańską, mieli trzech synów, wśród nich w 1625 roku Wacław Potocki, późniejszy poeta.
W Woli Łużańskiej zachował się budynek dworu, który miejscowi łączą z dawnym dworem – miejscem urodzenia Wacława Potockiego. Wielokrotnie przebudowany obiekt, z malowniczym półokrągłym ryzalitem przy ścianie szczytowej, z pewnością nie jest dawną siedzibą Potockich, chociaż być może został wybudowany na jej miejscu. W ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tzw. „pozostałości dworu w Woli Łużańskiej” uchwałą rady gminy z 2003 roku zostały objęte ochroną konserwatorską.