wymieniona jest jako przedmieście Opoczna, obok przedmieścia Kołomurnego oraz Gorzałkowa. W lustracji królewszczyzn województwa sandomierskiego z 1765 r. miejscowość ta określana jest jeszcze nazwą Wola Opoczyńska. Parafia opoczyńska pobierała z Woli Załężnej dziesięcinę w wysokości 6 grzywien. W 1775 r. Wola stanowiła dość dużą wieś liczącą 29 chałup, w 1789 r. 33 domy. Było tu również 6-łanowe wójtostwo. W 1819 r. geometra Wincenty Jarocki sporządzając mapę przedmieścia Wola Załężna zaznaczył 50 domów mieszkalnych. W Woli Załężnej w XIX w. była karczma, w której prawo szynkowania piwa i wódki posiadał opoczyński magistrat. W 1822 r. Wolę przyłączono do towarzystwa szkolnego w Opocznie. W 1827 r. wieś miała 44 domy i 269 mieszkańców. Stan zabudowań i liczba ludności Woli Załężnej przedstawiała się następująco w kolejnych latach: w 1871 r. 423 osoby i 64 domy: w 1895 r. 74 domy drewniane i 1 murowany, 528 osób; w 1907 r. 75 domów drewnianych i 2 murowane, 655 osób. Epidemia cholery dwukrotnie była notowana we wsi w XIX w. Przy życiu pozostało wtedy tylko 14 rodzin chłopskich. Zmarłych grzebano na cmentarzu usytuowanym za wsią na tzw. Borkach.