obie wsie należały w tym okresie do tych samych właścicieli. Pod koniec XVIII wieku dobra wolickie przeszły w ręce Macieja Paszkowskiego, natomiast w XIX stuleciu dziedziczyły je kolejno rodziny Wyszkowskich i Krupnickich. Krupniccy oraz skoligacona z nimi rodzina Kirchnerów utrzymali się na miejscowym dworze do okresu międzywojennego w pierwszej połowie XX wieku.
W średniowieczu i czasach nowożytnych (do 1772 roku) Woliczka, podobnie jak Świlcza, Rudna Wielka, Przybyszówka i Bzianka, należała administracyjnie do województwa ruskiego, podczas gdy pozostałe wsie obecnej gminy Świlcza znajdowały się w województwie sandomierskim. Granice między miejscowościami stanowiły jednocześnie granicę między tymi jednostkami administracyjnymi, a wcześniej granicę państwową pomiędzy Małopolską a Rusią.
Na terenie gminy Świlcza zewidencjonowano około 200 stanowisk archeologicznych od schyłkowego paleolitu po średniowiecze. W rejestrze zabytków archeologicznych ujęto także stanowisko osadnicze (ślad osadniczy, st. 3) zlokalizowane w obrębie Woliczki.
W latach 1975–1998 Woliczka administracyjnie należała do województwa rzeszowskiego.
Religia Woliczka należy do rzymskokatolickiej parafii w Świlczy. Od 1988 roku w miejscowości znajduje się kościół filialny pod wezwaniem św.