We wsi miało obowiązywać prawo magdeburskie i łany flamandzkie, a po upływie wolnizny kmiecie mieli płacić rocznie z każdego łanu 3 miary żyta, dwie miary pszenicy, jedną miarę owsa oraz pracować jak inni kmiecie we wsi. W 1493 król Polski Jan Olbracht poświadczył, że tenutariusz kopanicki Florian z Żychlina podkomorzy brzesko-kujawski zapisał żonie Barbarze 500 grzywien oprawy na Kopanicy oraz wsiach Wielka Wieś, Mała Wieś (Kopanica Wielka i Kopanica Mała) oraz na Wąchabnie. W 1509 król Polski Zygmunt Stary zezwolił Barbarze tenutariuszce dóbr królewskich Kopanica wraz z wsiami Wielka Wieś, Mała Wieś i Wąchabno na zapisanie sum, które ma ona oprawione na tych dobrach, swojemu drugiemu mężowi Stanisławowi z Mylina.
Miejscowość odnotowano w historycznych dokumentach prawnych i podatkowych dzięki czemu można odtworzyć obraz stosunków własnościowych i społecznych we wsi. W 1513 tenaturiaszami kopanickimi byli Wojciech i Jan Żychlińscy synowie Floriana zwani także od posiadanych majętności Kopanickimi. W 1513 król Zygmunt Stary zatwierdził dział dóbr między tymi braćmi m.in. wspomniano Kargową, Chwalim i królewską Kopanicę wraz z wsiami, w tym m.in. Wąchabnem. W 1519 król Zygmunt Stary na prośbę arcybiskupa gnieźnieńskiego Jana Łaskiego wyraził zgodę, aby tenże Jan zapisał siostrze Annie 850 florenów węgierskich m.in.