Z dotychczasowych ustaleń wynika, że osada wrzawska istniała dużo wcześniej niż pierwszy o niej zapis. Zdają się na to wskazywać wykazy świętopietrza i dziesięciny papieskiej, datujące istnienie parafii już w roku 1271. Powstała ona z części parafii Gorzyce jako prywatna fundacja rodu Dębno, w którego posiadaniu był wówczas cały tzw. klucz wrzawski. Obejmowała swym zasięgiem osady leżące na wschodnim brzegu Sanu. W tym okresie San płynął innym niż obecnie korytem i Wrzawy – do końca XVII wieku, leżały po jego prawym brzegu.
Około połowy XIV w. parafia wrzawska należała do archidiakonatu sandomierskiego i liczyła 288 dusz, obejmując obszar 72,2 km², co daje zaludnienie 4 osoby/km². Pół wieku później przy niezmienionej powierzchni ludność wzrosła do 540 osób. Właścicielem wsi Wrzawy w połowie XIV wieku był Wojciech Cielej z Wrzaw i Sepnicy, wojewoda sandomierski, h. Awdaniec. W 1359 r. dziedziczyli tu Stefan i Berold, synowie Klemensa z Wrzaw. Piotr Michałowic (syn Michała) z Wrzaw został w 1416 r. studentem Uniwersytetu Krakowskiego. W 1464 r. z części obszaru parafii wrzawskiej wydzielono wsie Pniów, Sadowie, Orzechów oraz Woliczę i utworzono nową parafię pniowską.