Istniejący do początku XIX w. w parafii wrzawskiej drewniany kościół, został najpewniej zniszczony przez wodę zatorową w 1824 r. Ponieważ miejsce, na którym stał było zbyt niskie, mieszkańcy wsi w latach 1824-1827 teren ten podwyższyli do poziomu, który mamy dzisiaj. Nowy kościół z drzewa modrzewiowego wzniesiono w latach 1826/27. Konsekrowano go w roku 1852. Kolatorzy wrzawskiego kościoła, którymi przez dziesiątki lat byli Horochowie – od 1830 r. Bracia Kalikst i Eustachy baronowie Horochowie wspólnie z m.in. Janem Rafałowiczem, później Karolem Hornem i innymi, ufundowali dla niego unikatowej wartości ołtarz, który podzielił los całej świątyni w sierpniu 1944 roku, kiedy to spłonęła podpalona przez wycofujących się Niemców. W roku 1870 w miejscu dotychczasowej dzwonnicy drewnianej, wzniesiono istniejącą po dziś dzień dzwonnicę murowaną.
Obecna świątynia parafialna stojąca na miejscu spalonej przez Niemców, została wybudowana staraniem mieszkańców Wrzaw i proboszcza ks.