duże cmentarzysko kultury łużyckiej (około 300 naczyń), czy rozproszone fragmenty naczyń wzdłuż krawędzi doliny, na odcinku kilku kilometrów. Pierwsza wzmianka o wsi pochodzi z 1458, kiedy to lokalne dziesięciny przekazywano na utrzymanie kapeli muzycznej przy szamotulskiej kolegiacie (fundacja Piotra Sokolnickiego). 4 lutego 1919, mimo rozejmu w powstaniu wielkopolskim, Niemcy zajęli wieś. Musiał w tej sytuacji zainterweniować oddział polski z Roska, który wieś odbił, a następnie odparował kolejny atak niemiecki, zadając atakującym znaczne straty w ludziachPaweł Anders, Władysław Kusiak, Puszcza Notecka, Oficyna Wydawnicza G&P, Poznań, 2011, s.253, .
W okresie międzywojennym w miejscowości stacjonowała placówka Straży Granicznej I linii „Wrzeszczyna”.
Liczba mieszkańców wynosi 569 osób i od lat kształtuje się na podobnym poziomie. Około jedna trzecia mieszkańców związana jest z rolnictwem, pozostali pracują w okolicznych przedsiębiorstwach i innych podmiotach.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa pilskiego.