Naczelnik Państwa – urząd głowy państwa w II Rzeczypospolitej w latach 1918–1922; w okresie istnienia urzędu naczelnikiem państwa był marszałek Józef Piłsudski. Nazwa urzędu była świadomym nawiązaniem do nazwy dyktatury Tadeusza Kościuszki w okresie insurekcji kościuszkowskiejGłowa państwa w Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1918–1922..
Urząd Tymczasowego Naczelnika Państwa został powołany na mocy dekretu Józefa Piłsudskiego z 22 listopada 1918 roku o najwyższej władzy reprezentacyjnej Republiki Polskiej, który ustalał ustrój republikański odrodzonej Polski, organizację i kompetencje tymczasowych organów władzy państwowej do momentu ukonstytuowania wybranego w demokratycznych wyborach Sejmu Ustawodawczego, do którego równocześnie Piłsudski rozpisał wybory w oparciu o ordynację proporcjonalną. Dekret formalnie wszedł w życie z dniem jego ogłoszenia w Dzienniku Praw, tj. 29 listopada 1918 roku (). Jednak już od 14 listopada 1918 r. Józef Piłsudski, jako Naczelny Dowódca Wojsk Polskich, wykonywał faktycznie prerogatywy głowy państwa i organu zwierzchniej władzy państwowej, wydając w tym dniu dekret () oraz mianując Prezydenta Ministrów (tak nazywano wówczas przewodniczącego Rady Ministrów).