Od wieży strażniczej wywodzi się późniejsze godło herbowe wsi.
Pierwsza wzmianka o wsi zapisana została w księgach tzw. Castra Sandeciensis pod datą 1605 oraz w dokumencie erekcyjnym parafii rzymskokatolickiej pod wezwaniem Trójcy Świętej w Czarnym Dunajcu z początku października tegoż roku. W 1608 roku przybył na wizytację nowej parafii archidiakon sądecki ks. Jan Januszewski, który dla potrzeb podatkowych zebrał wszystkich parafian i spisał ich nazwiska. W Załucznem byli to: Biela, Kocańda, Świętek, Harbut, Popołka, Węsyk, Cieśla, Woytaszek, Stecz, Niedźwiedź, Świentek. W roku 1676 przeprowadzony został w królewszczyznach spis mieszkańców, który w Załucznem wykazał 31 rodzin. Nie ominęły mieszkańców wsi dziejowe burze. Tutejsi chłopi w pierwszej połowie XVII wieku zbuntowali się przeciwko dodatkowym powinnościom na rzecz starosty nowotarskiego Mikołaja Komorowskiego. W 1651 roku brali udział w buncie nazwanym „powstaniem Kostki Napierskiego”. W latach „potopu” tutejsze okolice zostały najechane przez Szwedów i Węgrów. Rabowali oni głównie bydło.