Po przyjeździe do Wilna zaangażował się w działalność Litewskiej Partii Demokratycznej, którą reprezentował w „Wielkim Sejmie” (Sejmie Wileńskim) zebranym w grudniu 1905 roku. Został wybrany w skład jego prezydium. W latach 1904–1907 pracował w gazecie „Vilniaus žinios” (pol. „Wieści Wileńskie”). W 1907 opuścił Litewską Partię Demokratyczną. W tym samym roku razem z księdzem Juozasem Tumasem-Vaižgantasem założył gazetę „Viltis” (pol. „Nadzieja”), w której działał na rzecz wolności narodu, był także członkiem licznych stowarzyszeń niepodległościowych i kulturalnych (w tym: Litewskiego Towarzystwa Naukowego), uczył dzieci języka litewskiego w wileńskich szkołach. Wydawał pismo „Lietuvos ūkininkas” (Litewski gospodarz). Opracowywał litewską terminologię naukową z dziedziny matematyki i geografii.

I wojna światowa W 1914 założył pismo „Vairas” („Ster”), o kierunku bardziej narodowym od „Viltisa”. W czasie wojny pomagał poszkodowanym, zostając wiceprzewodniczącym, a następnie przewodniczącym Litewskiego Komitetu Pomocy Ofiarom Wojny. Pisał również podręczniki do arytmetyki w języku litewskim. W 1916 wziął udział w naradzie działaczy litewskich w Szwajcarii, na której powołano do życia Radę Litewską.