Status thumb|Sorkonos szarolicy jest narażony na wyginięcie Ryjkonosowe mogą występować pospolicie, ale nie uchodzą za liczne zwierzęta. Liczebność większości gatunków nie została poznana. Sorkonos złotozady potrafi w sprzyjających mu warunkach (między innymi brak intensywnej eksploatacji siedliska przez człowieka) osiągnąć zagęszczenie nawet do 7 zwierząt na ha.
Poszczególne gatunki różni status zagrożenia wyginięciem: gatunki zagrożone (EN): sorkonos złotozady gatunki narażone (VU): sorkonos czarno-rdzawy, sorkonos szarolicy gatunki bliskie zagrożenia (NT): sorkonos plamisty gatunki najmniejszej troski (LC): długoszek czteropalczasty, ryjkonos krótkouchy, ryjoskoczek krótkonosy, ryjoskoczek północnoafrykański, ryjoskoczek przylądkowy, ryjoskoczek rudawy, ryjoskoczek skalny, ryjoskoczek zaroślowy, ryjoskoczek zuluski, Macroscelides flavicaudatus.
Historia Ryjkonosowe odkryto w XVIII wieku, pod koniec stulecia. Dalsze odkrycia przypadają na XIX wiek, kiedy to opisano szereg nowych gatunków. Początkowo włączono te zwierzęta do owadożernych, pomimo że podobieństwa zdawały się powierzchowne. Dopiero badania genetyczne w latach 90. XX wieku wskazały na przynależność do afroterów. Do tej pory pozostają jednak grupą mało znaną.
Uwagi
Przypisy Nazwy polskie za:
Bibliografia