Grupa zaczęła się różnicować na początku paleogenu. Od eocenu jej zasięg występowania ogranicza się do Afryki. Najbardziej pierwotnych znanym rodzajem jest wczesnoeoceński Chambius z Tunezji, przedstawiciel podrodziny Herodotiinae. W późnym eocenie grupę tę reprezentowały Herodotius i Nementchatherium. Były to jeszcze dość prymitywne formy o bunodontycznych trzonowcach o niskich koronach, ale już przypominającym, spotykany u późniejszych przedstawicieli ostatnim, czwartym przedtrzonowcu i zredukowanym przedtrzonowcu trzecim. Później występowali przedstawiciele podrodziny Metoldobotinae, tacy jak wczesnooligoceński Metoldobates z Fayum. Bardziej wyspecjalizowane były Myohyrax, przypominający nieco góralki, i bardziej podobna do gryzonia Mylomygale, których pozostałości znaleziono w Afryce Wschodniej i Południowej, w skałach pochodzących z miocenu-pliocenu. W miocenie byli już też obecni przedstawiciele dwóch dzisiejszych podrodzin, których szczątki znaleziono w Kenii. W tej epoce na skutek zmian klimatycznych doszło do rozejścia się kolejnych linii. Wtedy też miał miejsce największy rozwój ryjkonosowych.
Tabuce et al.