W 1947 polskie władze zaczęły utrudniać mormonom prowadzenie praktyk religijnych i nabożeństw w języku niemieckim. W grudniu 1947 w wyniku zakazu sprawowania spotkań w innym od polskiego języku doszło do zamknięcia kaplicy. Jej ponownego otwarcia dokonano 10 grudnia 1950, kiedy zełwąscy mormoni opanowali podstawy języka polskiego oraz dokonano przekładu części pieśni. Nie zahamowało to jednak utrudnień ze strony władz i pojawiających się konfliktów z napływową ludnością. Z czasem sytuacja ta zaczęła się normalizować. Część mormonów uzyskała polskie obywatelstwo, natomiast pozostałym było ono odmawiane. Jedynie w nielicznych przypadkach uzyskiwano pozwolenie na wyjazd. Dopiero dzięki odwilży politycznej w 1956 rozpoczęła się pierwsza fala wyjazdów ludności autochtonicznej.
Zełwąscy mormoni doprowadzili do rejestracji Kościoła w roku 1961. Dzięki układowi pomiędzy Polską a RFN z 1970 nastąpiła kolejna fal wyjazdów z miejscowości, w wyniku czego w roku tym pozostało jedynie 19 członków gminy mormońskiej, którzy nie byli w stanie utrzymać budynku kaplicy. Została ona zamknięta w 1971, a gmina uległa likwidacji 27 czerwca 1971 poprzez przekształcenie jej w grupę spotykającą się w mieszkaniach prywatnych.