Według spisu ludności z 1 grudnia 1910, na 663 mieszkańców Zieliny 276 posługiwało się językiem niemieckim, 373 językiem polskim, a 14 było dwujęzycznych. W 1921 w zasięgu plebiscytu na Górnym Śląsku znalazła się tylko część powiatu prudnickiego. Zielina znalazła się po stronie wschodniej, w obszarze objętym plebiscytem, w obwodzie nr 9 powiatu prudnickiego. 27 lutego 1921 w Zielinie odbył się polski wiec. Po stronie polskiej w III powstaniu śląskim, w 3. kompanii prudnickiej służyli mieszkańcy Zieliny. W latach 30. XX wieku dobra w Zielinie należały do Clausa-Huberta von Tiele-Wincklera.
W okresie II wojny światowej w Zielinie pracowali robotnicy przymusowi z Polski, m.in. z miejscowości: Przecieszyn, Zawiercie, Chorzów, Nowy Targ, Będzin, Krzeszów, Sieniawa, Polanka Wielka. Od marca do maja 1945 powiat prudnicki znajdował się pod kontrolą radzieckiej komendantury wojskowej. 11 maja 1945 polska administracja przejęła władzę cywilną w powiecie prudnickim. Mieszkańcom Zieliny, posługującym się dialektem śląskim bądź znającym język polski, pozwolono pozostać we wsi po otrzymaniu polskiego obywatelstwa.
Do 1956 roku Zielina należała do powiatu prudnickiego.